Polacy w Królestwie Danii

Autor: Redakcja Data: 04 October 2022 19:03

Polskie buraczanki

Zawsze byliśmy ciekawi, czy pamiętane są losy polskich buraczanek, które za pracą wyemigrowały do Królestwa Danii. Życie Polaków w kraju rozebranym przez trzy mocarstwa ościenne było faktem, którego raczej się nie zazdrościło. Dlatego też zaczęły się sukcesywne emigracje za pracą i lepszym bytowaniem zwanym potocznie „życiem za Wisłą.

Dwadzieścia pięć lat XIX stulecia

Ostatnie lata XIX wieku to okres nagminnych wyjazdów Polaków z Galicji, do Królestwa Danii. Była to fala emigrantów szukających pracy, w której większość stanowiły kobiety. Ich pracodawcy zgromadzili ogromne oszczędności dzięki pracy taniej polskiej siły roboczej. Rzetelna praca Polek została doceniona, niestety, dopiero po długich latach. Pierwszymi domami dla pracujących w Danii Polek były baraki zwane „miejscem dla buraczanek”. Aby „buraczanki” nie miały daleko do pracy, baraki te budowano tuż przy polach buraczanych. Duńczycy, widząc chęć Polek do pracy, potrafili je maksymalnie wykorzystywać.

Przy zamku Amalienborg

Duńczycy pracujący razem z Polkami na polach buraczanych, nazywali je leniuchami, których smagał po plecach kij pruski. Ale Polacy mimo wszystko pracowali. Przy królewskim zamku Amalienborg w Kopenhadze, po zakończonym tygodniu pracy, płynęły polskie piosenki, którymi buraczani robotnicy chcieli zainteresować tutejszych monarchów, by tym sposobem polepszyć sobie warunki pracy. Nigdy jednak tak się nie stało.

Polskie niedziele

Polacy skupiali się też co niedziela w jednym z baraków, gdzie odprawiana była msza święta przez zapraszanego tam księdza. Mężczyźni zatrudnieni w zakładach stolarskich wykonywali małe krzyżyki i płaskorzeźby świętych. Nad łóżkami wieszali obrazki świętych, które upiększali kwiatami z kolorowej bibuły. W niedzielę, tuż po wspomnianym nabożeństwie, polskie drewniane domki rozbrzmiewały polską muzyką i śpiewem. Z czasem miejsca te nazywano „polskimi wesołymi dzielnicami”.

Bez wzajemnej konsolidacji

Duńczycy, widząc życie „buraczanek”, odsuwali się od nich. Z czasem okazało się, że Polacy są również niezbędni na buraczanych polach. Z roku na rok, przybywało na duńskie wyspy coraz więcej Polaków, na których mawiano „ludzie bez ojczyzny”. Ale z czasem bez tych „ludzi bez ojczyzny”, nie umiano pracować.

 

 

 

Ewa Michałowska-Walkiewicz

 


avatar
O autorze: Redakcja

Redakcja portalu Historyk.eu

DODAJ KOMENTARZ

Imię i nazwisko:

Adres email:



Treść komentarza:

Komentarze (0)

OSTATNIO NA FORUM
Infrastruktura
25 November 2022, 14:20
kanał historyczny Marka Rogowicza
23 November 2022, 04:08
Godny polecenia oczyszczacz powietrza
22 November 2022, 13:31
Własna firma w Niemczech
18 November 2022, 03:17
PARTNERZY

STATYSTYKI
Użytkowników: 13051
Artykułów: 619
Komentarzy: 12502